Zmarł pisarz i polityk Eduard Limonow

Czas czytania: 3 min

Nie żyje Eduard Limonow. Zostało to ogłoszone we wtorek przez polityka Dumy Państwowej, redaktora naczelnego czasopisma „Młodzież” Siergieja Szargunowa. Śmierć Limonowa została potwierdzona dla artykułu „Nowej Gazety” w niezarejestrowanej partii Inna Rosja, której był przewodniczącym. Limonow miał 77 lat.

Według dostępnych informacji Limonow zmarł z powodu powikłań pooperacyjnych. Od niedawna był chory i 17 marca „przeszedł dwie operacje jednocześnie”, donosi kanał Mash na portalu Telegram. Były komplikacje, które spowodowały śmierć.

13 marca Limonow ogłosił na Facebooku, że zawarł z wydawnictwem umowę na wydanie nowej książki zatytułowanej „Starzec podróżuje”.

Eduard Limonow (prawdziwe nazwisko Sawienko) urodził się 22 lutego 1943 r. w Dzierżyńsku w obwodzie Gorkowskim. Swoje młode lata spędził w Charkowie, pod koniec lat 60. przeprowadził się do Moskwy, gdzie był blisko Lianozowskiej grupy poetyckiej, dołączył do grona młodych artystów i pisarzy, był bliski dysydentom.

W 1970 r. Limonow wyemigrował ze Związku Radzieckiego przez Wiedeń do Stanów Zjednoczonych. Tam pracował w gazecie „Nowe rosyjskie słowo”, zaczął pisać prozę, brał udział w działaniach Partii Socjalistycznej.

Po Nowym Jorku Limonow przeprowadził się do Paryża. Tam, po spotkaniu z wydawcą Dmitrijem Sawickim, felietonistą Radia Wolności, opublikował powieść „Rosyjski poeta woli wielkich Murzynów”. W wydawnictwie pod kierownictwem Iwana Nabokowa opublikował „Dzienniki pechowca” i został uznany. W 1987 roku pisarz otrzymał obywatelstwo francuskie.

Pod koniec pierestrojki przywrócił obywatelstwo radzieckie i wrócił do kraju. Uczestniczył w wydarzeniach w 1993 roku po stronie Rady Najwyższej. Wraz z filozofem Aleksandrem Duginem założył Narodową Partię Bolszewicką. Uczestniczył w konfliktach domowych w Jugosławii, Abchazji i Naddniestrzu (w różnych momentach mówił o aktywnym uczestnictwie i nalegał, że był tam obecny tylko jako dziennikarz i pisarz).

Na początku XXI wieku Narodowa Partia Bolszewików (NPB) była najbardziej aktywną i znaną radykalną siłą polityczną, słynącą z licznych prorosyjskich działań w krajach bałtyckich i na Krymie, znani także z podbicia budynku administracji prezydenckiej w Moskwie oraz aktywnej krytyki zarówno władz, jak i liberalnych polityków.

W 2001 r. Limonow i kilku innych bolszewików zostali oskarżeni o nielegalne nabycie broni, próbę utworzenia grup zbrojnych. Według śledczych planowali wzniecenie prorosyjskiego buntu w północnym Kazachstanie. Część zarzutów została odrzucona, ale wiosną 2003 roku pisarz został skazany na cztery lata więzienia.

Limonow był jednym z liderów koalicji opozycyjnej „Inna Rosja” wraz z Garrym Kasparowem i Michaiłem Kasjanowem, a po jej upadku kierował partią o takiej samej nazwie. Zrzekł się obywatelstwa francuskiego, aby wziąć udział w wyborach prezydenckich, ale nie został zarejestrowany. Był inspiracją dla ruchu „Strategii 31”: co drugi miesiąc 31 dnia zwolenniki opozycji zbierali się w centum Moskwy w obronie artykułu nr. 31 Konstytucji o wolności zgromadzeń masowych. Wszystkie akcje zaczynały się lub kończyły się zatrzymaniem Limonowa.

W 2014 r. Limonow poparł aneksję Krymu i konflikt na wschodniej Ukrainie. „Czuję się jak prorok, który przeżył” – powiedział w wywiadzie dla Jurija Dudia.

„Powiedzieliśmy, że Sewastopol jest rosyjskim miastem, zrobiliśmy to. Nikt nie uznaje naszego wkładu, ale prędzej czy później stanie się to oczywiste”.

Zwolennicy Limonowa aktywnie walczyli w Donbasie po stronie separatystów, ale wielu z nich aresztowano po powrocie do Rosji. Limonow współpracował z prasą prokremlowską. Powiedział, że miał olbrzymie różnice poglądowe z władzami i nie obchodziło go to, że ich interesy były czasem zbieżne. „Dzień, w którym umrę, będzie dniem żałoby narodowej” – powiedział w ostatnim wywiadzie.

Limonow wielokrotnie brał udział w audycjach Radia Wolność. Czas i miejsce jego pogrzebu nie zostały jeszcze ogłoszone.

Jeśli podoba ci się to, co robimy możesz wspomóc naszą działalność
Wesprzyj nas